Στο Θέατρο Λαμπέτη, η «Ληστεία της Συμφοράς» επιστρέφει για δεύτερη χρονιά και αποδεικνύει από τα πρώτα κιόλας λεπτά γιατί το κοινό την αγκάλιασε τόσο θερμά. Η ξέφρενη κωμωδία των Henry Lewis, Jonathan Sayer και Henry Shields — των δημιουργών της ομάδας Mischief Theatre — είναι μια ωδή στο οργανωμένο χάος. Ή μάλλον, στο απολαυστικά ανοργάνωτο χάος.
Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην Αθήνα του 1958. Δύο δραπέτες από τις φυλακές της Δραπετσώνας σχεδιάζουν να κλέψουν ένα διαμάντι αμύθητης αξίας που φυλάσσεται στην Alexandras Bank. Στο σχέδιο εμπλέκονται έξι παντελώς ανίκανοι κλέφτες, ένας αιώνια μαθητευόμενος ταμίας και ένας φύλακας που κοιμάται όρθιος. Από εκεί και πέρα, το μόνο βέβαιο είναι ότι τίποτα δεν θα πάει σύμφωνα με το σχέδιο.
Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, που υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, στήνει μια παραγωγή υψηλών προδιαγραφών, όπου το σκηνικό γίνεται βασικός «συμπρωταγωνιστής». Πόρτες που δεν ανοίγουν, παράθυρα που καταρρέουν, μηχανισμοί που μπλοκάρουν, σκάλες που μετακινούνται απρόβλεπτα — όλα λειτουργούν με μαθηματική ακρίβεια ώστε να φαίνονται απολύτως… λάθος. Η επιτυχία της παράστασης κρύβεται ακριβώς σε αυτή τη λεπτομέρεια: το χάος είναι άψογα χορογραφημένο.
Οι ηθοποιοί κινούνται σε ρυθμούς καταιγιστικούς, με σωματικότητα που θυμίζει βωβό κινηματογράφο και φάρσα παλιάς σχολής, παντρεμένη όμως με σύγχρονη κωμική αντίληψη. Οι πτώσεις, οι παρεξηγήσεις, οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες και οι αλλεπάλληλες ανατροπές δημιουργούν ένα ντόμινο γέλιου στην πλατεία. Δεν πρόκειται για απλό «εύκολο» χιούμορ· πρόκειται για απαιτητική κωμωδία ακριβείας, όπου ο συγχρονισμός είναι το παν.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο σύνολο των ερμηνειών. Οι πρωταγωνιστές λειτουργούν ως καλοκουρδισμένη ομάδα, χωρίς να επιδιώκει κανείς να «κλέψει» την παράσταση. Ο καθένας υπηρετεί τον ρόλο του με απόλυτη σοβαρότητα — και ακριβώς εκεί γεννιέται το κωμικό αποτέλεσμα. Γιατί στη «Ληστεία της Συμφοράς» οι ήρωες δεν ξέρουν ότι είναι αστείοι. Παίρνουν τον εαυτό τους απολύτως στα σοβαρά. Και αυτό είναι που τους καθιστά ξεκαρδιστικούς.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια αναπαριστούν με κινηματογραφική διάθεση την εποχή, ενώ τα ειδικά εφέ και η ζωντανή μουσική ενισχύουν τη θεατρική υπερβολή. Η παράσταση έχει ρυθμό που δεν πέφτει ούτε στιγμή στα 120 λεπτά της (με διάλειμμα), κρατώντας το κοινό σε διαρκή εγρήγορση. Το γέλιο είναι συχνά αυθόρμητο, σχεδόν παιδικό — από εκείνο που σε κάνει να σκουπίζεις τα μάτια σου.
Πέρα όμως από την επιφάνεια της φάρσας, η «Ληστεία της Συμφοράς» λειτουργεί και ως σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη ανεπάρκεια. Σχέδια που καταρρέουν, φιλοδοξίες που ξεπερνούν τις δυνατότητές μας, η διαρκής προσπάθεια να φαινόμαστε πιο ικανοί απ’ όσο είμαστε. Σε έναν κόσμο όπου όλα πρέπει να είναι τέλεια, η παράσταση γιορτάζει το λάθος — και μας θυμίζει ότι συχνά μέσα στην αποτυχία κρύβεται η μεγαλύτερη διασκέδαση.
Φεύγοντας από το Θέατρο Λαμπέτη, η αίσθηση είναι μία: παρακολουθήσαμε μια παράσταση που σέβεται το κοινό της, επενδύει στην ποιότητα της παραγωγής και αποδεικνύει ότι η κωμωδία, όταν γίνεται με ακρίβεια και φαντασία, μπορεί να είναι εξίσου απαιτητική με το δράμα.
Αν αναζητάτε μια θεατρική έξοδο που θα σας κάνει να γελάσετε αβίαστα, σχεδόν λυτρωτικά, τότε η «Ληστεία της Συμφοράς» είναι — χωρίς υπερβολή — η πιο πετυχημένη… αποτυχημένη ληστεία της χρονιάς.