Τρία μετάλλια (ένα από κάθε χρώμα), 14 τελικοί, 13 πανελλήνια ρεκόρ. Σε ένα από τα πιο ανταγωνιστικά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα όλων των εποχών, η ελληνική κολύμβηση επιβεβαίωσε τη σταθερότητα και τη συνέπειά της, χωρίς φυσικά να πλησιάσει το ρεκόρ των 17 μεταλλίων του 2024 στο Βελιγράδι, όταν όμως η αντίστοιχη διοργάνωση μόνο κατ΄ όνομα θύμιζε ραντεβού των κορυφαίων της «Γηραιάς Ηπείρου». Η Ελλάδα έχει τον δικό της σουπερστάρ, στο πρόσωπο του Απόστολου Χρήστου, ένα σταθερό σημείο αναφοράς με την Αννα Ντουντουνάκη και το ανερχόμενο αστέρι που ακούει στο όνομα Απόστολος Σίσκος, παράλληλα όμως υπάρχουν και άλλοι αθλητές που βελτιώνονται σταθερά -και σε κάποιες περιπτώσεις εντυπωσιακά- και αφήνουν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.
Του Γιάννη Δημητρόγλου
Ανεξάρτητα από τα όποια σκαμπανεβάσματα και παρά τα προβλήματα που υπάρχουν στην προετοιμασία, είναι ξεκάθαρο ότι η χώρα μας δεν είναι πλέον ο «φτωχός συγγενής» της πισίνας και οι επιτυχίες δεν συνιστούν… φωτοβολίδες, αλλά βήματα στην εξελικτική πορεία ενός αθλήματος που δικαιούται πολλά περισσότερα απ΄όσα λαμβάνει. Και όχι μόνο οικονομικά…
Πριν δύο χρόνια στο Παρίσι, ο Απόστολος Χρήστου έζησε το απόλυτο roller-coaster συναισθημάτων: από την απογοήτευση της απώλειας ενός Ολυμπιακού μεταλλίου για δύο εκατοστά του δευτερολέπτου, στα 100μ. ύπτιο, στο εντελώς απροσδόκητο, όσο και ιστορικό, ασημένιο μετάλλιο των 200μ. Επιστρέφοντας στη γαλλική πρωτεύουσα, ο 30χρονος πρωταθλητής είπε να το… ξανακάνει! Στα 50μ. ύπτιο, μετά από δύο διαδοχικούς τίτλους, έμεινε τέταρτος, ένα εκατοστό μακριά από το βάθρο και μόλις τέσσερα εκατοστά πίσω από τον νικητή. Το σπουδαίο πανελλήνιο ρεκόρ (24.15) μετρίασε την απογοήτευσή του και, περίπου 48 ώρες αργότερα, ο Χρήστου υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στα 100μ. ύπτιο, κερδίζοντας «στο νήμα» τον μεγάλο του αντίπαλο, τον Ιταλό Ολυμπιονίκη, πρωταθλητή κόσμου και κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ Τόμας Τσέκον, τον οποίο δεν είχε νικήσει ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση στο 100άρι. Το 52.27 είναι εξαιρετική επίδοση, αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν μετράει και τόσο: ο κορυφαίος Ελληνας κολυμβητής όλων των εποχών (τουλάχιστον στην πισίνα, για να μην μπούμε σε συγκρίσεις με τον Σπύρο Γιαννιώτη) συνεχίζει τη συλλογή μεταλλίων, δέκα χρόνια μετά το παρθενικό που κατέκτησε στο Λονδίνο. Εκτοτε μετράει έξι συνεχόμενες παρουσίες στο βάθρο των 100μ. και συνολικά εννέα μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (εκ των οποίων τα τέσσερα χρυσά), συν το ασημένιο των Ολυμπιακών Αγώνων, ένα χάλκινο σε Παγκόσμιο και ακόμη δύο σε Ευρωπαϊκά 25άρας πισίνας.
Ως την τελευταία ημέρα των αγώνων και τον θρίαμβο του Χρήστου, το Ευρωπαϊκό του Παρισιού έμοιαζε συνυφασμένο με τον Απόστολο Σίσκο. Στα 21 του χρόνια, ο Σερραίος κολυμβητής έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους στα 200μ. ύπτιο παγκοσμίως. Ταξίδεψε στη Γαλλία με την καλύτερη φετινή επίδοση στον κόσμο και τη βελτίωσε, «κατεβαίνοντας» για πρώτη φορά το 1΄54΄΄ (1:53.81), για να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο, πίσω από τον Ούγγρο Χούμπερτ Κος που είναι μια… κατηγορία μόνος του. Ο Σίσκος δεν θα μπορούσε να ζητήσει κάτι παραπάνω και, μετά την απονομή του μεταλλίου, θα μπορούσε να… αράξει και να κάνει τουρισμό στην «Πόλη του Φωτός». Είχε όμως άλλη μία υποχρέωση, στα 200μ. πεταλούδα, αγώνισμα το οποίο έχει αρχίσει να δουλεύει περισσότερο τα τελευταία δύο χρόνια και τον Μάιο κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ με 1:56.13. Είχε μία κρυφή ελπίδα ότι θα μπορούσε να μπει στον τελικό και τα κατάφερε, σημειώνοντας πανελλήνιο ρεκόρ με 1:55.55. Κολύμπησε χωρίς κανένα άγχος στον τελικό και, όταν τον είδαμε να γυρίζει έκτος στην τελευταία στροφή, σχετικά κοντά στους υπόλοιπους (πλην του ασυναγώνιστου Λεόν Μαρσάν), υποψιαστήκαμε τι θα συμβεί. Ο βραχύσωμος πρωταθλητής (1,75μ. είναι πολύ μικρό ύψος για κολυμβητή) έχει ένα τρομερό τελευταίο 50άρι και άρχισε να «καταπίνει» τους αντιπάλους, για να φτάσει τρίτος στον τερματισμό σε 1:54.13. Δύο ολόκληρα δευτερόλεπτα κάτω από το ρεκόρ με το οποίο πήγε στο Παρίσι και χάλκινο μετάλλιο, το οποίο θα ήταν ασημένιο αν είχε… πέντε μέτρα ακόμη για να περάσει και τον Ούγγρο Ρίτσαρντ Μάρτον. Αν ο Κος ή ο Μαρσάν επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη και δει σε τι συνθήκες προπονείται ο Σίσκος, μπορεί και να του παραχωρήσει το χρυσό μετάλλιο (δεν θα λείψουν και πολύ άλλωστε από τη λαμπερή συλλογή του).
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2026 θα μείνει στην ιστορία της ελληνικής κολύμβησης ως η διοργάνωση που η Αρτεμις Βασιλάκη άλλαξε επίπεδο. Η Ηρακλειώτισσα αθλήτρια προκρίθηκε στον τελικό και στα τρία ατομικά της αγωνίσματα, πήρε μία τέταρτη, μία έβδομη και μία όγδοη θέση, αλλά αυτό που «γράφει ιστορία» είναι οι επιδόσεις της: «κατέβασε» έξι δευτερόλεπτα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 800μ. (8:26.38) και επτά δευτερόλεπτα στα 1.500μ. (16:13.81, στον προκριματικό μάλιστα), φτάνοντας σε χρόνους που την κάνουν πλέον διεθνώς υπολογίσιμη, ενώ θα της δώσουν και το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, εφόσον επαναληφθούν εντός των χρονικών πλαισίων πρόκρισης. Ολα αυτά, για μία κολυμβήτρια που δεν έχει κλείσει καν τα 20 χρόνια της, που δουλεύει πολύ σκληρά και βελτιώνεται σταθερά, ενώ πλέον έχει αποκομίσει και αρκετές πολύτιμες εμπειρίες από μεγάλους αγώνες. Εμπειρίες που μελλοντικά θα τη βοηθήσουν να διαχειριστεί καλύτερα και την κούραση, η οποία τη «λύγισε» στους δύο τελευταίους τελικούς της.
Ενα επίπεδο πιο ψηλά ανέβηκε στο Παρίσι και ο Δημήτρης Μάρκος, συντρίβοντας τα πανελλήνια ρεκόρ στα 200μ. και στα 800μ. ελεύθερο με 1:44.93 και 7:43.52 αντίστοιχα. Ο πρωταθλητής του ΠΑΟΚ κατέλαβε την πέμπτη θέση στα 800μ., σε μία πολύ ανταγωνιστική κούρσα, ενώ το ρεκόρ στα 200μ. το πέτυχε στον τελικό της «σκυταλοδρομίας». Την… πάτησε (όπως παραδέχθηκε ο ίδιος) στον προκριματικό του ατομικού αγωνίσματος, όπου πήγε πιο χαλαρά απ΄όσο έπρεπε και αποκλείστηκε, ενώ το 1:44.93 τον έβαζε στη συζήτηση για τα μετάλλια (το βάθρο «έκλεισε» στο 1:44.87).
Το 4 και το 9 είναι οι δύο… καταραμένοι αριθμοί στην κολύμβηση και η Αννα Ντουντουνάκη τους βίωσε και τους δύο στο Παρίσι: μία θέση μακριά από το βάθρο στα 100μ. πεταλούδα, για μία θέση εκτός τελικού στα 50μ. Την ίδια στιγμή, όμως, η Χανιώτισσα πρωταθλήτρια έκανε -στον ημιτελικό των 100μ.- την κούρσα που αναζητούσε εδώ και πέντε χρόνια, καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ που είχε πετύχει στους Ολυμπιακούς του Τόκιο και «κατεβαίνοντας» παράλληλα τα 57 δευτερόλεπτα (56.99). Στα 31 χρόνια της, η επίδοση αυτή μπορεί να της δώσει το απαραίτητο κίνητρο για να συνεχίσει να βελτιώνεται. Στον τελικό πήγε λίγο πιο αργά, αλλά ούτε ο χρόνος του ημιτελικού θα της έδινε μετάλλιο, ενώ στο 50άρι θα μπορούσε να πάει καλύτερα και να πάρει το εισιτήριο για τον τελικό. Σημειωτέον ότι έκανε εξαιρετική κούρσα και στον τελικό των 4Χ100μ. μικτή mixed, που αποτέλεσε ουσιαστικά προάγγελο του ρεκόρ.
Ο Στέργιος Μπίλας βελτίωσε δύο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ των 50μ. πεταλούδα, αλλά δεν μπόρεσε για μία θέση να μπει στον τελικό (9ος), σε ένα αγώνισμα στο οποίο ήταν ο κάτοχος του τίτλου, αλλά το επίπεδο έχει ανέβει πάρα πολύ. Ο 25χρονος κολυμβητής έκλεισε την παρουσία του στη διοργάνωση με ένα φανταστικό 100άρι ελεύθερο στη μικτή ομαδική (47.28 ο ανεπίσημος χρόνος), αλλά ενδιάμεσα έμεινε πολύ χαμηλά στα 50μ. ελεύθερο. Το κακό είναι ότι συμπλήρωσε μία διετία χωρίς καλή κούρσα στο αγώνισμα αυτό, μέσω του οποίου θα κληθεί πιθανότατα να εξασφαλίσει την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Απόστολος Παπαστάμος ξεπέρασε με μία σχετικά καλή κούρσα τον «σκόπελο» του προκριματικού στα 400μ. μικτή (όπου έχει… σκοντάψει αρκετές φορές στο παρελθόν), αλλά έμεινε εκεί. Δεν μπόρεσε να βελτιωθεί στον τελικό και περιορίστηκε στην έκτη θέση (ενώ το μετάλλιο ήταν μέσα στις δυνατότητές του) και στα 200μ. μικτή έμεινε πέντε δευτερόλεπτα μακριά από το -φετινό- ατομικό ρεκόρ του. Αντίστοιχα, η Γεωργία Δαμασιώτη έφτασε ως τον τελικό των 100μ. πεταλούδα και τον ημιτελικό των 200μ., αλλά οι επιδόσεις της δεν την άφησαν ικανοποιημένη. Ειδικά στο 200άρι, θα μπορούσε να διεκδικήσει ένα πολύ καλό πλασάρισμα αν «έβγαζε» χρόνο κοντά στο δικό της πανελλήνιο ρεκόρ.
Καλή παρουσία κατέγραψε η Νικόλ Παυλοπούλου, σημειώνοντας πανελλήνιο ρεκόρ στα 200μ. μικτή ατομική, όπου κατέλαβε την αρκετά τιμητική δέκατη θέση, ενώ πλησίασε κοντά στο όριο πρόκρισης για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αντιθέτως, μακριά από τον καλό του εαυτό έμεινε ο Βαγγέλης Μακρυγιάννης, που από τα δύο μετάλλια στο Βελιγράδι έπεσε εκτός 16άδας και στα δύο αγωνίσματά του. Παρηγορήθηκε, τουλάχιστον, με τη συμμετοχή του στο πανελλήνιο ρεκόρ στα 4Χ100μ. μικτή ομαδική. Ο πολύπειρος Ανδρέας Βαζαίος και οι Κωνσταντίνος Εγγλεζάκης και Κωνσταντίνος Στάμου συνόδευσαν τον Δημήτρη Μάρκο στον τελικό των 4Χ200μ. ελεύθερο και στο πανελλήνιο ρεκόρ, ενώ στα ατομικά τους αγωνίσματα δεν πέτυχαν κάτι ιδιαίτερο. Ο Δανιήλ Γιουρτζίδης μπήκε στα ημιτελικά των 200μ. μικτή, αλλά εκεί δεν πέτυχε το χρόνο που θα ήθελε, ενώ στα 400μ. έμεινε για λίγο εκτός τελικού (9ος), όντας όμως ο πιο αργός από τους τρεις Ελληνες που συμμετείχαν.
Από τους αρκετούς αθλητές που έκαναν ντεμπούτο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ξεχώρισε ο Παναγιώτης Βλαχογιαννάκος. Ο 21χρονος κολυμβητής του Ολυμπιακού βελτίωσε σημαντικά τα ατομικά του ρεκόρ και στα τρία αγωνίσματα που «έπεσε», μπήκε στον τελικό των 400μ. μικτή ατομική και παράλληλα έπιασε στο ίδιο αγώνισμα το όριο για το Παγκόσμιο του 2027, εξασφαλίζοντας μία πολύ σημαντική συνέχεια στις μεγάλες διοργανώσεις. Ο 18χρονος Βαγγέλης Ντούμας πέρασε στα ημιτελικά των 100μ. πρόσθιο και εκεί κολύμπησε για άλλη μία φορά κάτω από το ένα λεπτό, μπήκε τελικό με τη mixed μικτή ομαδική, αλλά οι υπόλοιπες κούρσες του δεν ήταν τόσο καλές. Εχει πάντως τη δικαιολογία ότι είχε επικεντρώσει την προετοιμασία του στο Ευρωπαϊκό εφήβων/νεανίδων του Μονάχου, όπου αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλητής Ευρώπης. Η Ελένη Αντωνιάδου πέτυχε πανελλήνιο ρεκόρ νέων γυναικών στα 200μ. ύπτιο, χωρίς όμως να είναι ανταγωνιστική, ο Βασίλης Κακουλάκης μπορούσε σίγουρα κάτι καλύτερο στα 1.500μ., αλλά έκλεισε με ατομικό ρεκόρ στα 400μ. ελεύθερο, ο Ιάσων Ρούτουλας βελτίωσε κι αυτός το χρόνο του στα 200μ. μικτή (έστω και ελάχιστα), ενώ οι Αννα Βλάχου, Μάνια Τασάκου και Μάριος Ζαφειρόπουλος δεν αξιοποίησαν την ευκαιρία που τους δόθηκε.
Στα ομαδικά αγωνίσματα, η Ελλάδα κατέγραψε δύο προκρίσεις σε τελικούς (4Χ200μ. ελεύθερο ανδρών και 4Χ100μ. μικτή ομαδική mixed) και δύο πανελλήνια ρεκόρ σε 4Χ200μ. ελεύθερο και 4Χ100μ. μικτή ανδρών. Αξιοσημείωτη η επιστροφή του Χρήστου σε «σκυταλοδρομία» (στη mixed μικτή, που έχει πει αρκετές φορές ότι του αρέσει), για πρώτη φορά μετά τους Ολυμπιακούς του 2024. Ο μεγάλος στόχος για αυτές τις τρεις ομάδες είναι το Παγκόσμιο της Βουδαπέστης, όπου θα επιδιώξουν να βρεθούν στη 12άδα που θα εξασφαλίσει το εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες. Με βάση το νέο κανονισμό πρόκρισης της World Aquatics, οποιαδήποτε χώρα μπορεί να δηλώσει συμμετοχή σε ομαδικό αγώνισμα, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση να χρησιμοποιήσει κολυμβητές/τριες που έχουν εξασφαλίσει τη συμμετοχή τους στους Αγώνες από ατομικά αγωνίσματα. Για να μπουν στην αποστολή έξτρα αθλητές (οι επονομαζόμενοι relay only swimmers), θα πρέπει να επιτευχθεί πρόκριση μέσω του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Αξια καταγραφής και η πρώτη συμμετοχή ελληνικής ομάδας στα 4Χ200μ. ελεύθερο mixed, αγώνισμα το οποίο διεξάγεται μόνο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.
Κλείνοντας να αναφέρουμε ότι από το Παρίσι προστέθηκαν δύο κολυμβητές, ο Δημήτρης Μάρκος (200μ. και 800μ. ελεύθερο) και ο Παναγιώτης Βλαχογιαννάκος (400μ. μικτή) στη λίστα όσων έχουν ήδη εξασφαλίσει το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027, που θα φιλοξενηθεί στη Βουδαπέστη. Συνολικά έντεκα κολυμβητές/τριες έχουν πιάσει πλέον τα υψηλά όρια της World Aquatics (Απόστολος Χρήστου σε 50μ. και 100μ. ύπτιο, Βαγγέλης Μακρυγιάννης στα 100μ. ύπτιο, Απόστολος Σίσκος σε 200μ. ύπτιο και 200μ. πεταλούδα, Στέργιος Μπίλας στα 50μ. πεταλούδα, Αρτεμις Βασιλάκη σε 800μ. και 1.500μ. ελεύθερο, Αννα Ντουντουνάκη σε 50μ. και 100μ. πεταλούδα, Γεωργία Δαμασιώτη στα 100μ. πεταλούδα, Ανδρέας Βαζαίος στα 100μ. ελεύθερο, Απόστολος Παπαστάμος σε 200μ. και 400μ. μικτή ατομική), ενώ ο Βαγγέλης Ντούμας στα 100μ. πρόσθιο και η Νικόλ Παυλοπούλου στα 200μ. μικτή έχουν πιάσει το χαμηλό όριο και βρίσκονται πολύ κοντά στο υψηλό.
Πηγή: Αθηναϊκό-Μακεδονικό πρακτορείο ειδήσεων
