Ν. Φίλης: Το παράλληλο πρόγραμμα δίνει μια προοπτική στη χώρα που μόνο μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να δώσει (Video)

FIL_IS_N«Το παράλληλο πρόγραμμα δίδει μια προοπτική για τη χώρα μας, που μόνο μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να τη δώσει» δήλωσε από το βήμα της Βουλής, ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, κατά τη χθεσινή συζήτηση της Ολομέλειας εντάσσοντας παράλληλα αυτή την προοπτική για να αποφέρει αποτελέσματα σε έναν «ορίζοντα αλλαγών στον ευρωπαϊκό χώρο».

Αναφορικά με την εκπαίδευση o κ. Φίλης τόνισε ότι «σε συνθήκες βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης και άτεγκτων δημοσιονομικών δεσμών κατορθώσαμε φέτος στον Προϋπολογισμό να φρενάρουμε την πτώση των δημοσίων δαπανών για την εκπαίδευση, που είναι περίπου -35% την τελευταία πενταετία των μνημονίων, στο 2,8% επί του ΑΕΠ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ περισσότερα από τον Προϋπολογισμό για το 2016» από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της κυβέρνησης Σαμαρά και επίσης «ποσό το οποίο προφανώς δεν ακολουθεί την πτωτική τάση του 2% επί του ΑΕΠ για το 2018 που είχε προβλέψει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και των άλλων μνημονιακών συντηρητικών δυνάμεων, το οποίο τώρα με πρωτοβουλία της Κυβέρνησης αλλάζει».

 


Ολόκληρη η ομιλία του υπ. Παιδείας, Νίκου Φίλη

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο το οποίο έχουμε ενώπιων μας είναι μια αναγκαστική ικανοποίηση-ψήφιση μέτρων τα οποία κάτω από τις γνωστές συνθήκες αναλάβαμε ως υποχρέωση το καλοκαίρι και κατόπιν με την ψήφο του ελληνικού λαού επιχειρήσαμε να διαπραγματευτούμε και να βελτιώσουμε.

Αντανακλά το συσχετισμό δύναμης εδώ και στην Ευρώπη, όπως σήμερα έχει διαμορφωθεί, αλλά με μια δυναμική. Διότι, η Ευρώπη που γνωρίζουμε, μέσα από τις δικές τις αντίξοες συνθήκες, αδιέξοδα, που δεν είναι μόνο οικονομικά, αλλά φαίνεται να είναι όλο και πιο πολύ πολιτικά, είναι δυνατόν, είναι αναγκαίο να αλλάξει βηματισμό.

Αναφέρομαι στην ορμητική ανάπτυξη του «Λεπενισμού», αναφέρομαι στο γεγονός ότι ακόμα και ο ηγέτης του SPD, ο Γκάμπριελ, αναγκάστηκε να αποδώσει στον νεοφιλελευθερισμό και την ανεργία αυτήν την ορμητική ανάπτυξη της ακροδεξιάς στη Γαλλία κι αναφέρομαι, επίσης, στο προσφυγικό, το οποίο δημιουργεί νέες ιδεολογικές και πολιτικές τομές και επανατοποθετεί προγράμματα και δυνατότητες για την ευρωπαϊκή πορεία.

Η Ελλάδα είναι, λοιπόν, στο επίκεντρο αυτών των εξελίξεων, διότι το πρόβλημά της προϋπάρχει, αλλά και προεξεικονίζει την εξέλιξη αυτή της Ευρώπης. Δεν είναι ένα απομονωμένο πρόβλημα στη Βαλκανική. Το ελληνικό πρόβλημα είναι ένα πρόβλημα που έχει εγγραφεί ήδη το τελευταίο διάστημα, με δυναμικό τρόπο από την πλευρά της Κυβέρνησης, στις ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Είναι προφανές ότι αυτές οι εξελίξεις στην Ευρώπη, στην Ελλάδα βιώνονται μέσα από μία παρατεταμένη κρίση εκπροσώπησης, η οποία είναι φανερή από το γεγονός ότι μετά από τέσσερις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε ένα χρόνο ο ελληνικός λαός έδωσε την εντολή στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας τις δυσκολίες, γνωρίζοντας τα προβλήματα, αλλά και τα επαπειλούμενα αδιέξοδα, αν αυτή η εντολή αφαιρείτο στη μέση, στην αρχή της προσπάθειας.

Ταυτοχρόνως, ο ελληνικός λαός σε τέσσερις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε ένα χρόνο επιμένει να στέλνει το μήνυμα ότι δεν θέλει να γυρίσουν οι εξελίξεις πίσω. Χαρακτηριστικό αυτού του μηνύματος είναι και οι συνέπειες, οι επιπτώσεις, που έχουν ήδη δρομολογηθεί από την κρίση εκπροσώπησης, τόσο στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας όσο και στις άλλες εκδοχές των συντηρητικών εκπροσωπήσεων στη χώρα μας.

Δεν θέλω να επεκταθώ άλλο, αλλά οι εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία δεν αφορούν μόνο τη Νέα Δημοκρατία, παρ’ ότι αφορούν πρωτίστως τη Νέα Δημοκρατία. Αφορούν συνολικά την ανάγκη ευστάθειας του πολιτικού συστήματος. Αυτό, όμως, δεν προκύπτει μέσα από την επιμονή σε αδιέξοδες πολιτικές νεοφιλελευθερισμού, σε αδιέξοδες και ανάλγητες κοινωνικές πολιτικές, που έχουν οδηγήσει τη χώρα στη σημερινή πραγματικότητα, αλλά και τους εκφραστές αυτών των πολιτικών εις στην αιώνια καταδίκη, που δεν είναι εύκολο να αναιρεθεί από διάφορους τακτικισμούς επικοινωνιακής υφής.

Είναι προφανές ότι οι εξελίξεις στη Νέα Δημοκρατία, που δεν αφορούν προβλήματα, ατυχήματα του ηλεκτρονικού συστήματος, αλλά αφορούν βαθιά κρίση ταυτότητας, θα επηρεάσουν και το σύνολο των δυνάμεων του παραδοσιακού μνημονιακού και συντηρητικού χώρου. Σε αυτές, ακριβώς, τις εξελίξεις, αντιλαμβανόμαστε, αναλόγως της εξέλιξης των κοινωνικών προβλημάτων, της εκρηκτικότητας των κοινωνικών προβλημάτων, πως καραδοκεί και η ακροδεξιά, η ναζιστική ακροδεξιά των υποδίκων, στη χώρα μας.

Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις άλλες χώρες, στο χώρο της Νότιας Ευρώπης, αρχής γενομένης από την Ελλάδα, μετά από την Πορτογαλία και σύντομα και στην Ισπανία, διαμορφώνεται ένα δημοκρατικό ανάχωμα. Οι πολίτες δεν αναζητούν λύσεις στα μεγάλα κρατικά προβλήματά τους προς την παλινδρόμηση σε μεσοπολεμικά, ναζιστικά μορφώματα, αλλά αναζητούν, είναι η αλήθεια όχι πάντα πεισμένοι, στο πρέποντα χρόνο, μέσα από τα δικά τους προβλήματα και προσωπικά ή συλλογικά αδιέξοδα, λύσεις στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.

Αυτό είναι το μήνυμα που ξεκίνησε από την Ελλάδα, επεκτείνεται στην Πορτογαλία, με τη νέα κυβέρνηση και μπορεί αύριο να έχουμε αποτελέσματα και στην Ισπανία. Το τονίζω αυτό, διότι αν δεν δούμε τη μεγάλη εικόνα, το μεγάλο καμβά των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε ως χώρα, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούμε να δώσουμε καμία πειστική απάντηση.

Αν δεν ψηλαφίσουμε έναν ορίζοντα στην Ευρώπη, στον κόσμο και στη γειτονιά μας θετικών διεξόδων είναι σίγουρο ότι δεν μπορούμε να δώσουμε μόνοι μας απαντήσεις, όσο και αν έχουμε καλές θελήσεις.

Άκουσα νωρίτερα τον κ. Φορτσάκη, τον εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας για θέματα εκπαίδευσης -με τον οποίο χθες, όπως και με τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στη Βουλή για τον εθνικό και κοινωνικό διάλογο τον οποίο έχει ξεκινήσει η Κυβέρνηση- να αναφέρεται στα ζητήματα της εκπαίδευσης.

Θα ήθελα να πω ότι σε συνθήκες βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης και άτεγκτων δημοσιονομικών δεσμών κατορθώσαμε φέτος στον Προϋπολογισμό να φρενάρουμε την πτώση των δημοσίων δαπανών για την εκπαίδευση, που είναι περίπου -35% την τελευταία πενταετία των μνημονίων, στο 2,8% επί του ΑΕΠ, ποσό το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 300 εκατομμύρια ευρώ περισσότερα από τον Προϋπολογισμό για το 2016, όπως έχει προδιαγραφεί από το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της Κυβέρνησης Σαμαρά και επίσης ποσό το οποίο προφανώς δεν ακολουθεί την πτωτική τάση του 2% επί του ΑΕΠ για το 2018 που είχε προβλέψει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της Κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και των άλλων μνημονιακών συντηρητικών δυνάμεων, το οποίο τώρα με πρωτοβουλία της Κυβέρνησης αλλάζει.

Το παράλληλο πρόγραμμα το οποίο προωθούμε σε διάφορους κοινωνικούς χώρους αφορά αντισταθμιστικές επιλογές, όπως στο χώρο της εκπαίδευσης, όπως στο θέμα του μισθολογίου σιγά σιγά στον δημόσιο τομέα, όπως το θέμα των διορισμών, όπως το ζήτημα της ανόρθωσης της εκπαίδευσης και του συστήματος υγείας, όπως επίσης και το ασφαλιστικό –θα το δούμε μετά τα Χριστούγεννα- με τον στόχο της αύξησης των εισφορών και της διατήρησης του επιπέδου των συντάξεων.

Είναι προφανές ότι αυτό το παράλληλο πρόγραμμα δίδει μια προοπτική για τη χώρα μας, που μόνο μια κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να τη δώσει, μια προοπτική που είναι όμως αναγκαίο για να αποδειχθεί αποτελεσματική να εντάσσεται σε έναν ορίζοντα αλλαγών στον ευρωπαϊκό χώρο.

Πηγή:http://www.avgi.gr