Τη δική του «δημιουργική πρόταση» για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος και του δημόσιου χρέους της Ελλάδας καταθέτει ο βετεράνος αρθρογράφος των Financial Times Γκίντεον Ράκμαν. Με εντυπωσιακό κυνισμό, προτείνει διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους, με αντάλλαγμα να κλείσουν τα βόρεια ελληνικά σύνορά και όσοι πρόσφυγες και μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα να μένουν σε «καταυλισμούς στα ελληνικά νησιά μέχρι να αποκατασταθεί η ειρήνη στις χώρες καταγωγής τους».

«Η Ελλάδα θα συμφωνήσει να σφραγίσει τα βόρεια σύνορά της με τη βοήθεια της Ε.Ε., διακόπτοντας τη ροή μεταναστών στη βόρεια Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία θα συμφωνήσει σε μια μεγάλη διαγραφή του ελληνικού χρέους, καθώς και σε άμεση οικονομική βοήθεια για τη διαχείριση της τρέχουσας κρίσης. Οι πρόσφυγες που θα καταφθάνουν στην Ελλάδα θα φιλοξενούνται στα ελληνικά νησιά, σε καταυλισμούς προσφύγων υπό τη διαχείριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα επιστρέφουν στη Συρία (ή όπου αλλού πηγαίνουν) μόλις αποκατασταθεί η ειρήνη» περιγράφει αναλυτικά ο Ράκμαν, σύμφωνα με το euro2day.gr που μετέφρασε το δημοσίευμα-άρθρο.

«Το σχέδιο αυτό φαίνεται ακραίο» αναγνωρίζει τουλάχιστον ο αρθρογράφος. «Αλλά πτυχές του μπορεί να έχουν ήδη αρχίσει διστακτικά να προωθούνται. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αξιωματούχοι της Ε.Ε. εξετάζουν την ‘περίφραξη’ της Ελλάδας με το κλείσιμο των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ, που είναι το βασικό μονοπάτι προς τα βόρεια» αναφέρει, ενώ υποστηρίζει πως το σχέδιο αυτό «φέρεται να έχει τη στήριξη του Βερολίνου».

«Με μια πρώτη εκτίμηση, οποιαδήποτε ιδέα της συγκέντρωσης των προσφύγων στην Ελλάδα ακούγεται ριψοκίνδυνη» συνεχίζει ο αρθρογράφος. «Χωρίς καλή διαχείριση, θα μπορούσε να αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους πρόσφυγες σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων, η οποία είναι αντιμέτωπη με ανεργία 25% και ένα εθνικό χρέος που πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ. Αλλά το τεράστιο χρέος της Ελλάδας μπορεί τελικά να είναι το ‘κλειδί’ για τη λύση του προβλήματος» τονίζει.

«Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα χρέη της χώρας πνίγουν την οικονομία. Η Γερμανία, που είναι ο μεγαλύτερος δανειστής της Ελλάδας, έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα γερμανικά δάνεια στην Αθήνα πρέπει τελικά να αποπληρωθούν. Αλλά η προσφυγική κρίση έχει δημιουργήσει ένα πιο άμεσο πρόβλημα για τους Γερμανούς φορολογουμένους από το σχετικά αφηρημένο ερώτημα για το πότε η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της» εξηγεί.

«Αν οι Έλληνες εμφανίζονταν να κάνουν μια μεγάλη χάρη στους Γερμανούς με τον περιορισμό των προσφυγικών ροών, θα ήταν πολύ πιο εύκολο για τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να υποστηρίξει στους ψηφοφόρους της μια πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Και μόλις έκαναν την πρώτη κίνηση οι Γερμανοί, θα ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι πιστωτές της Ελλάδας» υποστηρίζει. «Η συμφωνία θα ήταν ελκυστική και για την Ελλάδα. Θα πρόσφερε μια οριστική ανακούφιση από τα χρέη, με αντάλλαγμα έναν προσωρινό ρόλο ως το βασικό κέντρο υποδοχής της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες. Η Ε.Ε. θα μπορούσε επίσης να αναλάβει το βάρος της χρηματοδότησης και της διαχείρισης των προσφυγικών κέντρων στο ελληνικό έδαφος, που θα μπορούσαν να προσφέρουν προστασία και εκπαίδευση για τα παιδιά και ευκαιρίες απασχόλησης για τους ενήλικες» γράφει.

Ο Ράκμαν σημειώνει πως ορισμένοι θα αντιτείνουν πως θα ήταν ανήθικο ή παράνομο για την Ευρώπη να αλλάξει το τρέχον σύστημα για το άσυλο. «Αλλά το σύστημα αυτό βρίσκεται ούτως ή άλλως στα πρόθυρα της κατάρρευσης και θρέφει την άνοδο των ακραίων πολιτικών δυνάμεων εντός της Ε.Ε.» υποστηρίζει και χαρακτηρίζει κρίσιμο «να σπάσει η σύνδεση ανάμεσα στην προσωρινή προστασία από τον πόλεμο και την προσφορά μόνιμης μετανάστευσης στην Ε.Ε.».

Ο αρθρογράφος των FT αναφέρει ως μοντέλο για τους καταυλισμούς στην ελληνική επικράτεια εκείνους που δημιουργήθηκαν για εκατομμύρια εκτοπισμένους στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Είμαι βέβαιος πως μια σοβαρή εξέταση μιας συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία για επίλυση του προβλήματος του χρέος με αντάλλαγμα το προσφυγικό θα εμφάνιζε μια σειρά από πρακτικά, ηθικά και νομικά προβλήματα. Αλλά δεν έχω ακούσει ακόμα κάποια καλύτερη ιδέα» καταλήγει ο Γκ. Ράκμαν.

Πηγή:http://www.avgi.gr